You come to me with scars on your wrist

             Ο μεγαλυτερος φοβος πολλων ανθρωπων ειναι ο πονος. Αλλοι πoλλοι ειναι οι δηθεν ανθεκτικοι. Ειναι ομως μερικοι που μεσα στην ζοφεροτητα της υπαρξης τους τον απολαμβανουν, ολοκληρωτηκα, απόλυτα. Το να κανεις κακο στον εαυτο σου ηθελημένα σε οποιαδηποτε χρονικη στιγμη ειναι μαλλον μια τρομερη ανωμαλια  ή ακομη χειιροτερα τεραστιο ψυχολογικο προβλημα. Τι γινεται ομως οταν η κατασταση ξεφευγει κατα πολυ απο τα ορια? οταν ο πονος ειναι η μονη διαφυγή σου απο την ανυπόφορη καθημερινοτητα? Οταν ειναι το μονο σου οπλο ηρεμιας?Λενε πως μολις ενας αφόρητος πονος σταματησει εισαι πλεων ικανος να νιωσεις την απόλυτη ηρεμια την ψηχης και του σωματος ακομη και για λιγο. Αληθεια! Εξαλου η ζωη μας ειναι στιγμες και πρεπει να της απολαμβανουμε στο επακρον.

          Και ο ελενχος χανεται. Γεμιζεις με αισθηματα αφορητου μισους και στεναχωριας. Ειναι σαν ολα να χανονται απο το μυαλό σου και να μενει μονο η υπέρτατη αναγκη σου για πονο. Δεν ξεφευγεις τοσο ευκολα. Οταν συμβει μια φορα θα συμβει και θα ξανασυμβει. Δεν ειναι πλεων κατι ασημαντο,μικρο. Εχει παρει διαστασεις παρανοιας. Προσπαθεις με καθε τροπο να κρυψεις την ζοφερη αυτη πραξη. Δεν θα σε καταλαβουν. Με το δικιο τους. Δεν ξερουν. Μεχρι που οι πληγες και τα σημαδια σου ειναι αδυνατον να περασουν απαρατηρητα. Προσπαθεις να βρεις τροπους. Δεν υπαρχει τιποτα. Εισαι μονη σου, Εσυ και οι δεκαδες πληγες σου. Μια για καθε φορα που εχασες τον ελενχο. Που σε προδωσαν, που σε εκαναν να νιωσεις αφορητη ακομη και στον ιδιο σου τον εαυτο. Σταματα!ειναι το τελος.

         Ματαια. Καθε φορα που η αναγκη σου περναει νιωθεις ελευθερη. Να βγεις. Να φωναξεις να αγαπησεις. Το επωμενο πρωι ομως η αναγκη επιστρεφει χειροτερη. Εισαι παλι στο μηδεν. Δεν εισαι τοσο δυνατη ωστε να επιβληθείς σε κατι που σου προσφερει τοση ευχαριστηση  Ορκίστηκα οτι δεν θα ξανακανω κακο στον εαυτο μου, αυτο ομως ειναι το χειροτερο κακο.