Η νοσταλγια εμφανιζεται οταν δεν αντεχεις το παρον.

    Ναι. το παρον ειναι αφορητο.Δεν μπορεις να κανεις κατι.Ισως φοβασαι να αλλαξεις την τοσο βολικη κατασταση στην οποια ζεις ακομη και αν δεν την αντεχεις,ακομη και αν φτανεις στα ορια σου μερα με την μερα ολο και περισσοτερο. Θες να φωναξεις την απογνωση με ολη την δυναμη της ψυχης σου μα φοβασαι πως με καθε δυνατο συναισθημα το σωμα σου μπορει να διαλυθει σε χιλιαδες μικρα κομματακια μη μπορωντας να αντεξει αλλη ενταση.
     Μερικες φορες πιστευεις οτι χρειαζεσαι καποιον να σε αρπαξει , να σε ταρακουνησει και να σου φωναξει "Συνεχισε να ζεις." να σου δωσει τον λογο , την αφορμη που ματαια ψαχνεις απο τοτε και δν ανακαλυπτεις πουθενα.Αυτη ειναι λοιπον η πορεια της ζωης?να προσπαθεις απελπισμενα να βρεις κατι να πιαστεις για να πειθεις τον εαυτο σου πως εχεις λογο να ξυπνησεις το επομενο πρωι?.και το επομενο.και το επομενο....?