Καθημερινοτητα ,με καταστεφεις


ο Χ. με κοιτουσε προβληματισμενος απο την απεναντι πλευρα τ τραπεζιου
    -Τι εννοεις σου λειπει ο παλιος σου εαυτος; oχι! οχι! Κων/να μην χαλασεις τωρα αυτο που εφτιαξες. Τοσο καιρο εκανες ρε πουστη μου ,μην ξανακυλησεις. Αναψε το τσιγαρο του συνχισμενος.

  -Μου λειπει η αισθηση οτι ειμαι ζωντανη. Χερομαι με αυτο που ειμαι ,αλλα πολλες φορες θελω πισω την παλια Κωνσταντινα.

Ηταν αληθεια. Ειμαι κατι παραπανω απο ευχαριστημενη με την ζωη μου ως εχει. Εχω ξεμπερδεψει τελειως με οτι με κρατουσε πισω και για μια φορα μετα απο τοσα χρονια ειμαι αληθεια ευτυχισμενη.
Παντα ομως εχω αυτο το βαρος, την απαισια αισθηση πως κατι λειπει. Τωρα ξερω Η αισθηση ζωντανιας. 

                  Καποτε κηνυγουσα  οτιδηποτε μου την προσεφερε αλλα τωρα καλως ή κακως νιωθω εγκλωβισμενη σε μια καθημερινοτητα. Δεν ειμαι αχαριστη και ουτε εχω ανεξηγητα παραπονα για το καθε τι γυρω μου ,ομως ανακαλυψα πως εχω αναστολες πλεων οταν μου δινεται η ευκαιρια να κανω κατι διαφορετικο.

                  Τον τελευταιο χρονο σταματησε μεχρι και η επιθυμια μου για διασκεδαση, εκτως των καθημερινων σημαντισεων σε καποια καφετερια. Ενοω τις ατελειωτες ωρες ετοιμασιας μποστα στον καθρευτη ,ακολοθουμενες απο δυνατη μουσικη σε διαφορετικο club καθε βδομαδα και πρωινες βολτες κατακοπη απο το ποτο και τα 3 πακετα τσιγαρα που εξαφανιστηκαν εκεινο το βραδυ. Η αισθηση φοβου οταν προχωραω τα ξημερωματα στους δρομους της θεσσαλονικης με την προσοχη μου στραμμενη σε καθε γωνια, αλλα πανω απο ολα η ευχαριστηση που νιωθω επειδη ξερω πως ολα εγιναν οπως ακριβως τα ηθελα. Χωρις σχεδια, χωρις προγραμμα. Εζησα τη στιγμη. Η ολοκληρωση.