Δεν ξέρω ακριβώς πότε ξεκίνησα να αδιαφορώ για τα συναισθήματα των άλλων, αλλά ξέρω καλά πως αυτο με βοήθησε και με έσωσε αμέτρητες φόρες μέσα σε αυτόν τον έναν χρόνο που αποφάσισα πως η μοναξιά δεν πρέπει να είναι φόβος.
Η αλήθεια (οσο και αν δεν θέλω πια να την θυμάμαι) είναι πως κάποτε πίστευα πως εάν έστω και για λίγο εισαι μονη σου εισαι απροστατευτη και ξεπεσμεμη κατι που φυσικα δεν ισχύει , έτσι κατέληγα παντα στις λαθος αγκαλιές στις αταίριαστες παρεες και τα αμέτρητα ξενύχτια που ακολουθούσαν ακόμη πιο αφόρητα hangovers και τύψεις, πάτος.
Και ειναι κ εκείνες οι μερες που ξυπνας και νιώθεις απίστευτα μονη και δεν θες να σηκωθεις και να κανεις οτιδηποτε. Εχω λοιπόν να κανω μια δηλωση!Αυτες οι μερες εχουν φυγει για παντα! Δεν ηταν ευκολο, στην αρχη και πονας και κλαις και θρηνεις και θελεις να πεθανεις,κανεις κακο στον εαυτο σου σε στιγμες απολυτης τρελας ,ομως καθως οι μερες -μηνες-χρονια περνουν αυτη η απαράμιλλη αναγκη σου για πονο χάνεται σιγα σιγα οπως ακριβως ηρθε και στο μυαλο σου μενει μονο πλέων η αναμνηση της
Γενικα ποτε δεν ακουγα τις παρατηρησεις και τις συμβουλες κανενος. Δεν προσπαθουσα για τιποτα ακομη κ αν πεθαινα μεσα μου με την απώλεια του. Μεχρι που μια φιλη μου πριν 1μισι χρονο μου ειπε "Ολοι οι ανθρωποι προσπαθουν για αυτα που θελουν εσυ γιατι οχι ρε Κωνσταντινα?" δεν ξερω που ειναι αυτη η κοπελα σημερα (λιγο καιρο μετα χαθηκαμε) αλλα οπου και να ειναι την ευχαριστω γιατι μου άνοιξε τα ματια
**'Δεν 3έρω τι θέλω κ' δε 9α ησυχάσω αν δεν το αποκτήσω!' K.K