Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
But in the end, nobody dies from a broken heart




















     
Iσως ειναι η ομορφια σου που δεν με αφηνει να φυγω, ισως ειναι οι αναμνησεις που μου χαρισες,οι σκοτεινες κρυες νυχτες και οι ολοφωτες μερες.Ισως ειναι η εικονα της απολυτης τελειωτητας που εχω σχηματισει.Οι αμετρητες φορες που μου εδειξες πως παρ'ολη την αψογη εικονα σου εισαι και εσυ ενας απλος ανθρωπος με αδυναμιες, απωθημενα,ανεκλπηρωτα ονειρα\

.Ηθελα παλι να φωναξω το ονομα σου αγαπη,Ισως ειναι η βαρια ανασα σου στ αυτια μου, ο βρομικος κοσμος που ειχαμε φτιαξει μαζι.Η πολη βαμμενη με το χρωμα των ονειρων μας.Η δικη σου αγκαλια ηταν διαοφορετικη ,περασαν και αλλοι.Γνωρησα και αλλους.τιποτα δεν ειναι το ιδιο. ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΟΥΝ,την δικη σου αγκαλια θελω,χρειαζομαι,ερωτευτηκα Ομως ο ερωτας μετατραπηκε σε αρρωστια και η αγαπη σε μισος.Τιποτα δεν προκειτε να παει καλητερα Μπορει το μυαλο μου να ειναι αρρωστο .Το σωμα μου σημαδεμενο. Η ψυχη μου τσακισμενη αλλα τουλαχιστον εγω δεν φοβηθηκα να ζησω

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Και το πρωι πριν φυγεις με τον γνωστο πια αθορυβο τροπο σου, να με ξυπνησεις για να σε αγκαλιασω και να σου πω αντιο Kαι το πρωι, πριν φυγεις για να πας να βρεις εκεινη που λες πως ειναι "ολος σου ο κοσμος" να με ξυπνησεις για να σου πω πως ακομη και αν σε εχει τις ημερες, εγω εκμεταλλευομαι τις νυχτες που γεμιζουν με ερωτα. Kαι ισως μια μερα καταλαβεις πως εμεις μαζι κανουμε το παθος, και αυτο αγαπη μου ειναι το ισχυροτερο ναρκωτικο μεταμεσονυχτια Επειτα θα εξαφανιστεις για λιγο, ως συνηθως , μα θα ερθεις παλι ενα βραδυ για να μου πεις πως ειμαι περιεργο κοριτσι, καταφερνω να σε κανω να με σκεφτεσαι ακομη και δεν ειμαι μερος της καθημερινοτητας σου, δεν σε δεσμευω με υποσχεσεις και αιωνιες αγαπες, δεν ορκιζομαι πως εισαι ο μοναδικος, υπηρχαν και αλλοι ,θα ερθουν και αλλοι και ομως τις ημερες που νιωθεις να πνιγεσαι θες να μιλησεις μονο σε εμενα  Και εγω τοτε θα κατσω να σε ακουσω, και θα σε βοηθησω οσο μπορω γιατι βλεπεις, χαμογελας τοσο...
  Aυτη ειναι λοιπον η γευση των ονειρων?       Μην αγαπας αν δεν μπορεις να αντεξεις τον πονο και το απολητο κενο που θα ερθει με το αντιο.Μην κλεινεις τα ματια στο παρελθον σου,ειναι αυτο που σε εκανε δυνατοτερο.Εχεις τα σημαδια σου για να σου δειχνουν καθε μερα ποσο μακρια καταφερες να φτασεις.Παρε ελπιδα απο το τιποτα και δημιουργησε κατι.         Γιατι λοιπον να ζω με ονειρα αφου στο τελος θα χαθουν?οπως χαθηκε και εκεινο το βραδυ,οπως χαθηκε και το "για παντα" οπως χαθηκαν και οι ελπιδες καποιας που ονειρευοταν πιο πολυ απο οτι ζουσε και ανεπνεε
- To δικο σου ονειρο; -Για αποψε εισαι εσυ. Ηθελα μοναχα εσενα αποψε Παντου επικρατει η τρελα ,πραγματικα. Ομως εγω αποψε, ήθελα μοναχα ενα ,να ερθω να σε βρω. Στεκεσαι εκει, στην ακρη του δρομου. Τα ματια σου λαμπουν στο ελαχιστο φως, και ενα πολλα υποσχομενο χαμογελο προσπαθει να κρυφτει πισω απο την συνηθισμενη σοβαρη εκφραση σου. Σε λιγο ειμαι στην αγκαλια σου.Σε λιγο, ολα τριγυρω εχουν χαθει, φαίνονται ασημαντα, μικροτερα, λιγότερα.Σε λιγο, τιποτα πια δεν μπορει να με πονεσει, δεν μπορει να με πληγωσει, τιποτα να με φοβισει. Εισαι εσυ μαζι μου Εκει για μενα. Τα λογια σταματουν και  το χερι σου αγγιζει το προσωπο μου, απομακρύνει τα μαλλια που μου πεφτουν μονιμως μπροστα και με κοιταζεις κατευθειαν στα ματια. Με  κρατας σιγουρα και δυνατα στην αγκαλια σου, η ζεστη του κορμιου σου ,τα χειλη σου στο λαιμο μου  Όλος μου ο κόσμος.   την αλλη στιγμη η παρορμηση μου νικαει καθε αισθηση λογικης και εγωισμου, το...