Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο



























Ολο μου το σωμα πονουσε, υπεφερε.
για ποσο ακομη θα ζουμε στους εφιαλτες;
τα παντα ειχαν πλημμυρισει απο το αιμα.
κοιτουσα μουδιασμενη
ολα ειχαν πια θολωσει ,καθε εικονα ειχε εξαφανιστει.
ειχαν μεινει μονο οι δυνατες αναμνησεις που τοσα μηνες μου σκοτεινιαζαν καθε μου σκεψη
τα ματια μου εκαιγαν απο τα δακρια.
ηλικρινα τον αγαπουσα, με τον δικο μου τροπο
τον ονειρευομουν, τον λατρευα
ορκιζομαι φοβαμαι να τον χασω ,δεν θα το αντεξω
θελω εστω και για λιγο να προσποιηθω πως δεν εφυγες.
ακομη και αν το εκανες ηδη τοσες φορες
θελω τοσο πολυ να κοιταξεις μεσα μου για ακομη μια στιγμη και
να νιωσεις την θλιψη που προσπαθω να κρυψω απελπισμενα
θελω να μεινεις εδω. για τωρα , για μια στιγμη. και για παντα
μου έχουν μείνει ακόμα οι πληγές σου ,ομορφε μου
να σου θυμίσω, έλεγες πως ότι και αν γινόταν θα σουν πίσω  
  
                                                                       *Βρηκα το κοκκινο τετραδιο.
                                                             

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Και το πρωι πριν φυγεις με τον γνωστο πια αθορυβο τροπο σου, να με ξυπνησεις για να σε αγκαλιασω και να σου πω αντιο Kαι το πρωι, πριν φυγεις για να πας να βρεις εκεινη που λες πως ειναι "ολος σου ο κοσμος" να με ξυπνησεις για να σου πω πως ακομη και αν σε εχει τις ημερες, εγω εκμεταλλευομαι τις νυχτες που γεμιζουν με ερωτα. Kαι ισως μια μερα καταλαβεις πως εμεις μαζι κανουμε το παθος, και αυτο αγαπη μου ειναι το ισχυροτερο ναρκωτικο μεταμεσονυχτια Επειτα θα εξαφανιστεις για λιγο, ως συνηθως , μα θα ερθεις παλι ενα βραδυ για να μου πεις πως ειμαι περιεργο κοριτσι, καταφερνω να σε κανω να με σκεφτεσαι ακομη και δεν ειμαι μερος της καθημερινοτητας σου, δεν σε δεσμευω με υποσχεσεις και αιωνιες αγαπες, δεν ορκιζομαι πως εισαι ο μοναδικος, υπηρχαν και αλλοι ,θα ερθουν και αλλοι και ομως τις ημερες που νιωθεις να πνιγεσαι θες να μιλησεις μονο σε εμενα  Και εγω τοτε θα κατσω να σε ακουσω, και θα σε βοηθησω οσο μπορω γιατι βλεπεις, χαμογελας τοσο...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα
  Aυτη ειναι λοιπον η γευση των ονειρων?       Μην αγαπας αν δεν μπορεις να αντεξεις τον πονο και το απολητο κενο που θα ερθει με το αντιο.Μην κλεινεις τα ματια στο παρελθον σου,ειναι αυτο που σε εκανε δυνατοτερο.Εχεις τα σημαδια σου για να σου δειχνουν καθε μερα ποσο μακρια καταφερες να φτασεις.Παρε ελπιδα απο το τιποτα και δημιουργησε κατι.         Γιατι λοιπον να ζω με ονειρα αφου στο τελος θα χαθουν?οπως χαθηκε και εκεινο το βραδυ,οπως χαθηκε και το "για παντα" οπως χαθηκαν και οι ελπιδες καποιας που ονειρευοταν πιο πολυ απο οτι ζουσε και ανεπνεε
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα
- To δικο σου ονειρο; -Για αποψε εισαι εσυ. Ηθελα μοναχα εσενα αποψε Παντου επικρατει η τρελα ,πραγματικα. Ομως εγω αποψε, ήθελα μοναχα ενα ,να ερθω να σε βρω. Στεκεσαι εκει, στην ακρη του δρομου. Τα ματια σου λαμπουν στο ελαχιστο φως, και ενα πολλα υποσχομενο χαμογελο προσπαθει να κρυφτει πισω απο την συνηθισμενη σοβαρη εκφραση σου. Σε λιγο ειμαι στην αγκαλια σου.Σε λιγο, ολα τριγυρω εχουν χαθει, φαίνονται ασημαντα, μικροτερα, λιγότερα.Σε λιγο, τιποτα πια δεν μπορει να με πονεσει, δεν μπορει να με πληγωσει, τιποτα να με φοβισει. Εισαι εσυ μαζι μου Εκει για μενα. Τα λογια σταματουν και  το χερι σου αγγιζει το προσωπο μου, απομακρύνει τα μαλλια που μου πεφτουν μονιμως μπροστα και με κοιταζεις κατευθειαν στα ματια. Με  κρατας σιγουρα και δυνατα στην αγκαλια σου, η ζεστη του κορμιου σου ,τα χειλη σου στο λαιμο μου  Όλος μου ο κόσμος.   την αλλη στιγμη η παρορμηση μου νικαει καθε αισθηση λογικης και εγωισμου, το...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα