Ολο μου το σωμα πονουσε, υπεφερε.

για ποσο ακομη θα ζουμε στους εφιαλτες;

τα παντα ειχαν πλημμυρισει απο το αιμα.

κοιτουσα μουδιασμενη

ολα ειχαν πια θολωσει ,καθε εικονα ειχε εξαφανιστει.

ειχαν μεινει μονο οι δυνατες αναμνησεις που τοσα μηνες μου σκοτεινιαζαν καθε μου σκεψη

τα ματια μου εκαιγαν απο τα δακρια.

ηλικρινα τον αγαπουσα, με τον δικο μου τροπο
τον ονειρευομουν, τον λατρευα
ορκιζομαι φοβαμαι να τον χασω ,δεν θα το αντεξω
θελω εστω και για λιγο να προσποιηθω πως δεν εφυγες.
ακομη και αν το εκανες ηδη τοσες φορες
θελω τοσο πολυ να κοιταξεις μεσα μου για ακομη μια στιγμη και
να νιωσεις την θλιψη που προσπαθω να κρυψω απελπισμενα
θελω να μεινεις εδω. για τωρα , για μια στιγμη. και για παντα
μου έχουν μείνει ακόμα οι πληγές σου ,ομορφε μου
να σου θυμίσω, έλεγες πως ότι και αν γινόταν θα σουν πίσω  

  

                                                                       *Βρηκα το κοκκινο τετραδιο.