Φταίνε όλα αυτά που αγάπησα πολύ,όλα αυτά που δεν είναι πια εκεί

Είναι τoσο oμορφο να ξυπνας και να κοιμασαι μεσα στην ιδια αγκαλια, οταν εχει γινει πια συνηθεια να σε συντροφευει ανελλιπως η ιδια μυρωδια πριν κοιμηθεις και μολις ξυπνησεις. Οταν αυτη η μυρωδια εξασθενησει και επειτα χαθει νιωθεις πονο, μισος, θυμο. Συνιδιτοποιεις πως δεν σου λεπει μονο η μυρωδια,η αγκαλια αλλα και κατι καταδικο σου, Με τα χρονια δεθηκες με το ενα αρωμα ,με τα  σιγουρα και δυνατα χερια που τυλιγονται γυρω σου, με ενα χαμογελο (θεωρησε η Κ.)
Θυμωσε λοιπον με τον εραστη της που την κοροιδεψε, που την πληγωσε και εψαξε να θυμηθει αυτην την μυρωδια σε αλλους ανδρες ,τοσο διαφορετικους απο αυτην, σε αλλους ερωτες της μιας νυχτας ή του ενος χρονου.

Της ελειπε και ας μην το παραδεχοταν, ο ενθουσιασμος του οταν εβλεπε τον αγωνα, οταν την αναγκαζε να τραγουδησει ενω δεν μπορουσε να βγαλει ιχνος φωνης μπροστα σε κοσμο, το σωμα του κολλημενο στο δικο της, το πονηρο χαμογελο στο γλυκο του προσωπο.Εψαχνε, καθε μερα, περνουσαν οι μηνες ομως καμια μυρωδια δεν ηταν σαν την δικη του, καμια απο τις καινουργιες αγκαλιες και τους καινουριους εραστες δεν του εμοιαζε στο ελαχιστο. Δεν την ολοκληρωνε, δεν την μαγευε οπως εκεινος.

Μηνες, μηνες, και αλλοι. Σιγα σιγα αρχισε να το συνηθιζει, να μην ψαχνει πια, να περιμενει να την βρουν αυτοι. Εβαψε τα μαλλια της κοκκινα και τα εκοψε κοντα, αρχισε να σχεδιαζει ,πηρε ακομη και εκεινο το παραξενο μπλε φορεμα που ποτε πριν δεν τολμησε. Ηταν καλα. Ενα πρωινο της Τεταρτης καθοταν στο αγαπημενο της μερος διαβαζοντας για εκτη φορα "το αρωμα" ,το λατρευε. Ακουσε βηματα, αργα και σταθερα, μυρισε το αρωμα που ποθουσε για τοσο καιρο, Εκει. Στην μεση της μικρης πλατιας.Ειπε συγγνωμη, την παρακαλεσε να τον αφησει να  γυρισει. Η Κ.κοιτουσε για ωρα, ξεπερασε την αρχικη εκπληξη, πηγε πιο διπλα να του αφησει χωρο, την τραβηξε και την αγκαλιασε τοσο σφιχτα,  τοσο παθιασμενα .οπως παλια, οπως το θυμοταν ,το αρωμα του την πλημμύρισε για ακομη μια φορα".Εδω θα μεινεις,"ειχε καιρο να νιωσει ετσι.

      * Kοκκινο τετραδιο