Late night sex, smoking cigarettes.

  Iσως η δικια μου Iθακη να σου μοιαζει τελικα         Ποσο θα θελα να σε αγκαλιασω για ακομη μια φορα, θεε μου ποσο! Να σε νιωσω, ποσο μου ελειψαν οι νυχτες μας, χωρις περιορισμους ,μονο αγαπη. Ποσο μου ελειψαν τα ματια σου, μωρο μου εδειχναν oλα οσα μπορουσες να πεις, οτι δηλιαζες να εκφρασεις με λογια ,την απογνωση της καθημερινοτητας, τα ονειρα σου που αναβληθηκαν επαοριστον. Τοσους μηνες μετα, δεν το φανταζομουν και ομως ακομη σε oνειρευομαι, εισαι εδω σε θυμαμαι σαν την πρωτη μερα,.Θα θελα τοσο πολυ να μαθω τι σκεφτεσαι καθε φορα που τυχαινει να αναφερετε το ονομα μου,. Σε σκεφτομαι, καθε βραδυ οταν ξαπλωνω μονη μου για ακομη μια φορα, καθε πρωι οταν ξερω πως καποτε εσυ ησουν εδω και μου χαμογελουσες τοσο αθωα, τι ομορφο αληθεια που ηταν το χαμογελο σου.         .Ποτε δεν ξανάνιωσα τοσο παθος στην ζωη μου .Ερωτα ναι, παθος ποτε.  Με αγγιζες κ ολα χανοταν. τ ξερεις? μαλλον οχι, δεν προλαβα ποτε να σου το π...

Τα χειροτερα περασαν, το ξερω. Βρισκομαι πλεων στην περιοδο προσαρμογης της καινουριας μου καθημερινοτητα, ομως οι εφιαλτες ακομη ειναι εδω ,καθε νυχτα ,περνουν αρκετες φορες την μορφη αναμνησεων. Τοσο ρεαλιστικοι. Τι παραξενα παιχνιδια μπορει τελικα να παιξει το υποσυνειδητο! Σκοταδι, ακατανοητες μορφες ξεχωριζουν ,θελω να φυγω αλλα ειναι αδυνατο. Θελω να φωναξω οσο πιο δυνατα μπορω ,μα η φωνη μου δεν ακουυγεται, μοναχα δακρια και η αιδιαστικη γευση του αιματος.

Καθημερινοτητα ,με καταστεφεις ο Χ. με κοιτουσε προβληματισμενος απο την απεναντι πλευρα τ τραπεζιου     - Τι εννοεις σου λειπει ο παλιος σου εαυτος; oχι! οχι! Κων/να μην χαλασεις τωρα αυτο που εφτιαξες. Τοσο καιρο εκανες ρε πουστη μου ,μην ξανακυλησεις. Αναψε το τσιγαρο του συνχισμενος.   -Μου λειπει η αισθηση οτι ειμαι ζωντανη. Χερομαι με αυτο που ειμαι ,αλλα πολλες φορες θελω πισω την παλια Κωνσταντινα. Ηταν αληθεια. Ειμαι κατι παραπανω απο ευχαριστημενη με την ζωη μου ως εχει. Εχω ξεμπερδεψει τελειως με οτι με κρατουσε πισω και για μια φορα μετα απο τοσα χρονια ειμαι αληθεια ευτυχισμενη. Παντα ομως εχω αυτο το βαρος, την απαισια αισθηση πως κατι λειπει. Τωρα ξερω Η αισθηση ζωντανιας.                    Καποτε κηνυγουσα  οτιδηποτε μου την προσεφερε αλλα τωρα καλως ή κακως νιωθω εγκλωβισμενη σε μια καθημερινοτητα. Δεν ειμαι αχαριστη και ουτε εχω ανεξηγητα παραπονα για το καθε τι γυρω μου...

Sucker love I always find, Someone to bruise and leave behind.                     M'αρεσουν πολυ αυτες οι απο καρδια  συζητησεις που καταληγεις να χανεις την αισθηση του χρονου βγαζοντας οτι εχεις και δεν εχεις απο μεσα σου oτι σκαρτο συναισθημα, φοβο, αγωνια ,οτιδηποτε εχει καταπιεστει για καιρο και χρειαζεσαι απεγνωσμενα καπου να το πεις, για να φυγει ενα βαρος απο πανω σου.  O "ψυχολογος "συνομιλητης μου παντα εχει κατι καινουριο να μου προτεινει και σχεδον παντα πρως εκπληξη μου ,ειναι η σωστοτερη λυση. Ειναι αληθεια λοιπον, καθε ανθρωπος χρειαζεται καποιον να τον ακουσει, γιατι καλοι οι ψυχολογοι ,καλα και τα χαπια τους ομως σαν την φιλικη συμβουλη δεν εχει.                        Ολα συνηθως ξεκινουν με ενα τσιγαρο και τελειωνουν με δακρια, στην αρχη πιστευα πως μου εκανε κακο να μιλαω για τα παντα , να εμπιστευτω και...

Ολο μου το σωμα πονουσε, υπεφερε. για ποσο ακομη θα ζουμε στους εφιαλτες; τα παντα ειχαν πλημμυρισει απο το αιμα. κοιτουσα μουδιασμενη ολα ειχαν πια θολωσει ,καθε εικονα ειχε εξαφανιστει. ειχαν μεινει μονο οι δυνατες αναμνησεις που τοσα μηνες μου σκοτεινιαζαν καθε μου σκεψη τα ματια μου εκαιγαν απο τα δακρια. ηλικρινα τον αγαπουσα, με τον δικο μου τροπο τον ονειρευομουν, τον λατρευα ορκιζομαι φοβαμαι να τον χασω ,δεν θα το αντεξω θελω εστω και για λιγο να προσποιηθω πως δεν εφυγες. ακομη και αν το εκανες ηδη τοσες φορες θελω τοσο πολυ να κοιταξεις μεσα μου για ακομη μια στιγμη και να νιωσεις την θλιψη που προσπαθω να κρυψω απελπισμενα θελω να μεινεις εδω. για τωρα , για μια στιγμη. και για παντα μου έχουν μείνει ακόμα οι πληγές σου ,ομορφε μου να σου θυμίσω, έλεγες πως ότι και αν γινόταν θα σουν πίσω                        ...

No one ever lied straight to your face               Ηταν εκει σε καθε ονειρο, σε καθε κρυο ξημερωμα. Ζουσε σαν να μην υπαρχει αυριο και εκμεταλευοταν καθε ευκαιρια να νιωσει την απολυτη ελευθερια που τοσο απολαμβανε. Στα ματια της η ευτυχια υπηρχε μονο στις ομορφες στιγμες. Ηξερε καλα πως τιποτε δεν διαρκει για παντα.  Πολλοι  περνουσαν απο την ζωη της. Αλλοι εφευγαν χωρις να πουν αντιο ,αλλους τους απομακρυνε, ηταν ομως και εκεινοι που η απουσια τους την πονουσαν περισσοτερο μερα με την μερα. Εκεινοι που ηταν αναγκσαμενη να μαθει πως να ζει μακρια τους, Δεν ειχε τιποτε να τους δωσει παρα μονο απεριγραπτο πονο και στιγμες παρανοιας.Και ετσι εκανε μια υποσχεση, ποτε δεν θα νιωσει περισσοτερα απο οτι ενιωθαν οι αλλοι γ αυτην. Θα μου λειψετε.